O naturze bogów

Autor: Marek Tulliusz Cyceron

(Ten
bowiem, kto ma być szczęśliwym, musi używać
swoich dóbr i ciągnąć z nich korzyści). Przecież
nawet rzeczy martwe i pozbawione duszy mają od-
powiednie dla siebie miejsce. I tak ziemia zajmuje
miejsce najniższe; na niej rozlewa się woda, wyżej
znajduje się powietrze, a najwyższa strefa przezna-
czona jest dla ognistego eteru. Spośród zwierząt zaś
niektóre mieszkają na ziemi, inne w wodzie, jeszcze
inne, jakby niezdecydowane, żyją w obydwu śro-
dowiskach, a są też takie, które podobno rodzą się
z ognia i które często można zobaczyć, jak latają
w rozpalonych piecach. Najprzód więc pytam, gdzie
wasze bóstwo zamieszkuje; dalej —jakie bodźce
sprawiają, że porusza się z miejsca, jeśli w ogóle
kiedykolwiek się porusza; następnie—jeśli wszyst-
kie istoty żywe mają tę właściwość, iż pożądają
czegoś, co odpowiada ich naturze — to czego po-
żąda bóstwo; potem — do czego potrzebne mu są
zdolności umysłowe i mądrość; wreszcie — jakim
sposobem doznaje szczęśliwości i jakim sposobem
jest wieczne? Czegokolwiek dotkniesz się z tych rze-
czy, wszystko wypadnie niedorzecznie: ze źle po-
stawionej teorii nie można znaleźć wyjścia.
Mówiłeś i to, że o wyglądzie bogów można do-
wiedzieć się nie przy pomocy zmysłów, lecz umysłu;
że w postaci bóstwa nie ma nic zgęszczonego, ani
nic takiego, co można by


Strony: