O naturze bogów

Autor: Marek Tulliusz Cyceron

przeznaczenia tudzież odwieczną
prawdziwością przyszłych zdarzeń. Żadna z tych
rzeczy nie wydaje mu się taka, iżby nie mogła
w niej znajdować się moc boska. Wszystko to mówi
Chryzyp w pierwszej księdze dzieła O naturze bóstw;
w drugiej zaś chce bajeczki Orfeusza, Muzeusza,
Hezjoda i Homera pogodzić z tym, co o bogach
nieśmiertelnych powiedział w księdze pierwszej,
Przy czym ma się wrażenie, że nawet ci najdawniejsi
poeci, jakkolwiek tego zupełnie nie podejrzewali,
byli już stoikami. Chryzypa naśladował Diogenes
z Babilonu, który w dziele pod tytułem O Minerwie
przenosi potomstwo Jowisza i narodziny tej jego
dziewiczej córki do nauki przyrody, wyłączając je
w ten sposób z dziedziny baśni.
Przedstawiłem tu pomysły, nie tyle oparte na
osądach filozofów, ile będące niemal rojeniami
obłąkańców. I tylko nieco bardziej niedorzeczne
są opowieści poetyckie, które jednakże wywierały
szkodliwy wpływ już przez sam swój wdzięk. W nich
to wywiedziono bogów pałających gniewem i szale-
jących z żądzy oraz ukazano nam ich wojny, walki,
bitwy i rany, a także ich nienawiść, kłótnie i nie-
snaski, ich narodziny i śmierć, ich skargi, narze-
kania, wybuchy najbardziej nieokiełznanych na-
miętności, cudzołożne związki, obcowanie płciowe
z osobami należącymi do rodzaju ludzkiego tudzież
zrodzonych z tego śmiertelników.
Z


Strony: