Mowa w obronie Plancjusza

Autor: Marek Tulliusz Cyceron

ten urząd około ośmiuset obywa-
teli83. Jeżeli dokładnie zbadasz sprawę, to stwierdzisz, że spośród nich
zaledwie dziesiąta część zasłużyła na sławę. Lecz nikt nigdy nie powiedział
jak ty: „Dlaczego on jest konsulem? Co by mógł więcej osiągnąć, gdyby
był Lucjuszem Brutusem84, który uwolnił ojczyznę od panowania kró-
lów?" Urzędu żadnego, ale mógł zdobyć wielką sławę. Tak tedy Plancjusz
został kwestorem, trybunem ludowym i edylem, jakby pochodził z naj-
znakomitszej rodziny. Lecz niezliczona rzesza innych ludzi równych mu
urodzeniem osiągnęła te same godności. Przypominasz triumfy Tytusa
81 Cyceron ma zapewne na myśli Gnejusza Korneliusza Scypiona Asinę, konsula z 260 i 254 r., zwycięzcę Punijczyków z tegoż 254 roku.
82 Maniusz Kuriusz Dentatus pierwszy w swym rodzie osiągnął najwyższe godności,
trzykrotnie piastował konsulat (w latach 290, 275, 274), walczył zwycięsko z Samnitami
i królem Pyrrusem w latach 295—294; Gajusz Fabrycjusz Luscinus, dwukrotny konsul
w 282 i 278 r., cenzor w 275 r., walczył zwycięsko z Etruskami, Galiami (282), potem
z Lukanami, Tarentyjczykami i Samnitami; Gajusz Dueliusz — konsul z r. 260, zwycięzca Sycylijczyków i floty punickiej w czasie I wojny punickiej; Aulus Atyliusz Kalatynus, dwukrotny konsul w latach 258 i 254, zwyciężył Kartagińczyków na Sycylii w r. 257; Gneusz i Publiusz Scypionowie, bracia, ojciec i stryj Scypiona Afrykańskiego, w czasie II wojny punickiej


Strony: