Mowa w obronie Plancjusza

Autor: Marek Tulliusz Cyceron

potomek zna-
komitego, cieszącego się pięknymi tradycjami, plebejskiego rodu z Tuskulum,
dotknięty w swej dumie, wnosi w 54 r. skargę przeciw Gnejuszowi Plancjuszowi
o organizowanie zakazanych prawem klubów wyborczych. Jako drugi oskarżyciel
wystąpił Lucjusz Kassjusz Longinus, brat późniejszego zabójcy Cezara. Obrony
podjęli się: znany mówca Kwintus Hortensjusz i Cyceron, przy czym Cyceron
przemawiał, jak zwykle, na końcu. Świadkami Plancjusza byli: Gajusz Sacerdos
i Lucjusz Flakkus, posłowie z miast macedońskich, oraz jego byli towarzysze bro-
ni: Gnejusz Saturninus, Tytus Torkwatus i Kwintus Metellus.
Marek Juwencjusz wystąpił z oskarżeniem przeciw Plancjuszowi na podstawie
prawa Licyniusza przeciw klubom (lex Licinia de sodaliciis). Prawo to wprowadzone
w poprzednim (55) roku na wniosek konsula Lucjusza Licyniusza Krassusa było
podsumowaniem podobnych praw wydawanych wcześniej i miało zapobiegać
wszelkiego rodzaju nadużyciom przy staraniach o urzędy przez wprowadzenie
surowych kar, aż do kary wygnania włącznie. Nadużycia te sprowadzały się osta-
tecznie do przekupstwa, przeciw któremu bezskutecznie podejmowano w Rzymie
coraz nowe ustawy. Różne były formy nielegalnego zdobywania sobie głosów
wyborców. Raz robił to kandydat sam, dobierając sobie tylko pośredników do
rozdziału pieniędzy (divisores, sequestres); innym razem organizował w tym celu
kluby, które miały szerszy zakres i ustalone


Strony: